Gravity( koala)
De koala kent u al maar kent u de Antwerpse band KOALA?
Wij tot voor kort ook niet en dat kunnen wij alleen maar betreuren.
Een eerste beluistering van hun debuut Cd'-Gravity'' bracht ons in een gemoedstoestand die het diertje niet vreems is.
Leve luilekkerland!
koala is een project uitgebouwd door Carlos dyckmans ,Mark denollet en MC Islasoul.
Omringd door een heel arsenaal gastmuzikanten, levert dit trioeen fantastisch plaatje af.
De samensmelting van invloeden zorgt ervoor dat' gravity' meer word dan het zoveelste triphop-plaatje:
'wij hoorden o.a.: stukken jazz,flarden soul,een snuif hiphop,en nog wat dub,lounge en rock?
Een normaal mens denkt dan:"dat wordt teveel van het goede".
Denk Opnieuw.
koala haalt bijwijlen met gemak het niveau van duidelijk invloeden als Massive Attack en Portishead.
Het is een plaat geworden waarbij wegdromen het credo is.
Opener 'Antownbar' zuigt u meteen naar een andere dimensie ,met dank aan een warme gitaar en de wondermooie stem van Joy Adegoke (één van de vier gastzangeressen).
De beelden mag u er zelf bij verzinnen.
En er valt nog meer lekkers te rapen op dit schijfje:het zomers klinkende 'Overloaded' bijvoorbeeld of het rustig op gitaar en stem voortkabbelende 'Frantic'.
Maar niet alle nummers stralen peis en vree uit.
Ook het meer melancholische werk
wordt niet geschuwd.
Dan denken wij voornamelijk aan 'Dead End' of 'Dubbeltimer', dat drijft op harde downtempo breakbeats.
En dan zwijgen we nog over het fantastische 'Virus' ,een trip die na zeven minuten even besmettelijk blijkt als de builenpest.
Op 'Street Flashes' komt Portishead dan weer heel duidelijk om de hoek kijken.
Afsluiten wordt gedaan met 'Trop Hip' , een instrumentaaltje maar simpelweg verslavend.
'Gravity' is een puike plaat die u nu eens langs breekbare en ijle, dan weer langs duistere padden loodst.
Echt vernieuwend is het allemaal niet, maar wel voorzien van een ijzersterke productie.
woensdag 5 december 2007
Aight Review (hip hop magazine)
Ik schaf me wijl vaker demo's of releases aan van Vlaamse hiphopgroepen.'voor 5 of tien euro kan je niet sukkelen.'
zeggen ze dan, en dat is natuurlijk ook zo .Bij veel van die demo' s vind ik na beluistering enkel troost in de gedachte
de desbetreffende artiest en dus ook onze local scene gesupport te hebben.
Mijn eerste gedachten na beluistering van Gravity gingen echter dwangatig in de richting van de 'repeat-knop' op mijn cdspeler.
Laat ik de dingen meteen bij de naam noemen:koala ,mij voorheen onbekend, heeft een pracht van een album afgeleverd.
Nu we toch dingen bij de naam aan het noemen zijn:Ik heb de triphopgolf begin jaren negentig actief meebeleefd en ben dus
bekend met wat men de 'Bristolsound' is gaan noemen.Je kan zonder twijfel horen dan Massive Attack,Portishead
sterke inspiratiebronnen voor KOALA zijn geweest.
In de nummers met rockflarden, denk je weer spontaan aan die andere Bristol-referentie,Tricky.
Hoeft dit nu een probleem te zijn? Verre van!
KOALA neemt je 12 nummers lang mee op een fantastische ,gelaagde muzikale trip die geen moment van zwakte kent.
Het ene moment zelfverzekerde modderdikke blunted jazz in triphoparrangement,een moment later spacy en ijl vibend.
De plaat wisselt fragiele breekbare nummers af met dreigende, soms een tikje millitante tracks.
Overloaded is dan weer een zoete track: waartegen zelfs de beste Tiense Suiker het moet afleggen.
Voor een keer is het niet moeilijk Hoogtepunten vinden:
Virus is de volle 7 minuten lang genieten en bouwt meesterlijk op richting een climax.
Nilsen -met een geweldige An Moureaux -kan zonder blozen naast het betere werk van Portishead of Hooverphonic staan en ook het muzikale tapijt dat op Grim City geweven wordt, met hoofdrol voor een getroebleerde blazer, werd hier uitstekend onthaald.
Samengevat: Gravity is sterk en gevarieerd albul:
soms lichtvoetig ,soms fragiel,soms dreigend ,maar altijd verzorgd uit-en agfewerkt.
De zorgvuldig geselecteerde gastestemmen betekenen een meerwaarde , wat van Gravity een plaat
voor alle seizoenen maakt: ze heeft de unieke potentie om lange winteravonden van troost en vluchtwegen te voorzien,
terwijl ze zes maanden later ook nog eens uw zwoele zomeravonden van een extra cachet kan voorzien.
Ps:voor de paffers onder ons:phatte sjmoorschijf!!
zeggen ze dan, en dat is natuurlijk ook zo .Bij veel van die demo' s vind ik na beluistering enkel troost in de gedachte
de desbetreffende artiest en dus ook onze local scene gesupport te hebben.
Mijn eerste gedachten na beluistering van Gravity gingen echter dwangatig in de richting van de 'repeat-knop' op mijn cdspeler.
Laat ik de dingen meteen bij de naam noemen:koala ,mij voorheen onbekend, heeft een pracht van een album afgeleverd.
Nu we toch dingen bij de naam aan het noemen zijn:Ik heb de triphopgolf begin jaren negentig actief meebeleefd en ben dus
bekend met wat men de 'Bristolsound' is gaan noemen.Je kan zonder twijfel horen dan Massive Attack,Portishead
sterke inspiratiebronnen voor KOALA zijn geweest.
In de nummers met rockflarden, denk je weer spontaan aan die andere Bristol-referentie,Tricky.
Hoeft dit nu een probleem te zijn? Verre van!
KOALA neemt je 12 nummers lang mee op een fantastische ,gelaagde muzikale trip die geen moment van zwakte kent.
Het ene moment zelfverzekerde modderdikke blunted jazz in triphoparrangement,een moment later spacy en ijl vibend.
De plaat wisselt fragiele breekbare nummers af met dreigende, soms een tikje millitante tracks.
Overloaded is dan weer een zoete track: waartegen zelfs de beste Tiense Suiker het moet afleggen.
Voor een keer is het niet moeilijk Hoogtepunten vinden:
Virus is de volle 7 minuten lang genieten en bouwt meesterlijk op richting een climax.
Nilsen -met een geweldige An Moureaux -kan zonder blozen naast het betere werk van Portishead of Hooverphonic staan en ook het muzikale tapijt dat op Grim City geweven wordt, met hoofdrol voor een getroebleerde blazer, werd hier uitstekend onthaald.
Samengevat: Gravity is sterk en gevarieerd albul:
soms lichtvoetig ,soms fragiel,soms dreigend ,maar altijd verzorgd uit-en agfewerkt.
De zorgvuldig geselecteerde gastestemmen betekenen een meerwaarde , wat van Gravity een plaat
voor alle seizoenen maakt: ze heeft de unieke potentie om lange winteravonden van troost en vluchtwegen te voorzien,
terwijl ze zes maanden later ook nog eens uw zwoele zomeravonden van een extra cachet kan voorzien.
Ps:voor de paffers onder ons:phatte sjmoorschijf!!
METRO krant
Metro interview
Je moet een sound maken die niet Belgisch klinkt
Koala is in vier jaar tijd uitgegroeid van een eenmansproject tot een zeskoppige band en hun eerste plaat ligt al een paar maanden in de winkel. Hun muziek houdt het midden tussen triphop en rock, al omschrijven ze hun stijl liever als sexy, visueel en dromerig. Metro legde zijn oor te luisteren bij het brein achter de groep, Carlos Dyckmans.
Hoe hebben jullie het klaargespeeld om een cd uit te brengen?
We hebben alles zelf gedaan: producen en opnemen in een kleine home studio, en de plaat is uitgebracht in eigen beheer. Ze ligt nu zo'n drie maanden uit en we hebben al 500 exemplaren verkocht. Dat is de helft van onze oplage, dus we zijn tevreden. Het is belangrijk om een sound te maken die niet Belgisch klinkt, maar ook om een manager te vinden. Het is erg moeilijk om jezelf te verkopen, en een muzikant die zijn eigen muziek verkoopt komt vaak arrogant over. In het begin is dat wel niet slecht want zo kan je uit je fouten leren, maar je doet het best niet te lang zelf.
Kan je in België echt bekend worden?
Het is zeker niet gemakkelijk, maar het is natuurlijk een voordeel dat het zo'n klein land is. Het is vooral belangrijk dat je muziek op de radio wordt gespeeld. Gelukkig staat België wel open voor artistieke muziek. Koala probeert niet mee te draaien met de muziek van het moment, door genres te combineren hopen we geen eendagsvlieg te zijn. Het is mijn droom om ooit eens muziek te maken voor een film, maar ik zou ook graag andere band producen en clips maken. En ik zou graag op Roskilde optreden.
Waarom hebben jullie voor Koala gekozen als groepsnaam?
De naam heeft niks met het beest te maken. We waren op zoek naar een krachtig woord dat een dromerige sfeer opriep. Koala's eten trouwens eucalyptusbladeren en daar wordt je behoorlijk stoned van. Onze muziek situeert zich ook in een trippy-sfeer, al hebben we zelf geen drugs nodig om muziek te maken.
Je moet een sound maken die niet Belgisch klinkt
Koala is in vier jaar tijd uitgegroeid van een eenmansproject tot een zeskoppige band en hun eerste plaat ligt al een paar maanden in de winkel. Hun muziek houdt het midden tussen triphop en rock, al omschrijven ze hun stijl liever als sexy, visueel en dromerig. Metro legde zijn oor te luisteren bij het brein achter de groep, Carlos Dyckmans.
Hoe hebben jullie het klaargespeeld om een cd uit te brengen?
We hebben alles zelf gedaan: producen en opnemen in een kleine home studio, en de plaat is uitgebracht in eigen beheer. Ze ligt nu zo'n drie maanden uit en we hebben al 500 exemplaren verkocht. Dat is de helft van onze oplage, dus we zijn tevreden. Het is belangrijk om een sound te maken die niet Belgisch klinkt, maar ook om een manager te vinden. Het is erg moeilijk om jezelf te verkopen, en een muzikant die zijn eigen muziek verkoopt komt vaak arrogant over. In het begin is dat wel niet slecht want zo kan je uit je fouten leren, maar je doet het best niet te lang zelf.
Kan je in België echt bekend worden?
Het is zeker niet gemakkelijk, maar het is natuurlijk een voordeel dat het zo'n klein land is. Het is vooral belangrijk dat je muziek op de radio wordt gespeeld. Gelukkig staat België wel open voor artistieke muziek. Koala probeert niet mee te draaien met de muziek van het moment, door genres te combineren hopen we geen eendagsvlieg te zijn. Het is mijn droom om ooit eens muziek te maken voor een film, maar ik zou ook graag andere band producen en clips maken. En ik zou graag op Roskilde optreden.
Waarom hebben jullie voor Koala gekozen als groepsnaam?
De naam heeft niks met het beest te maken. We waren op zoek naar een krachtig woord dat een dromerige sfeer opriep. Koala's eten trouwens eucalyptusbladeren en daar wordt je behoorlijk stoned van. Onze muziek situeert zich ook in een trippy-sfeer, al hebben we zelf geen drugs nodig om muziek te maken.
Rifraf Review
Eerste full plaat van dit Belgische triphop combo,volledig in eigen beheer.Respect!
Al het goede wat we over Carlos Dijckmans en Kompanen denken sinds hun gelijknamige debuut-ep,bevestigen ze hier grandioos.
koala brengt prachtige triphop vermengt met flarden dub,old skool hiphop,electro en breakbeats.
Dat ze d emosterd halen bij Massive Attack hoor je duidelijk op 'Vius'.
Hun sound heeft op sommige tracks ook een overduidelijke Piet Goddaer-touch en de intro van street Flashes deed ons spontaan denken aan Portishead.
Door samen te werken met verschillende muzikanten kan je de muziek van deze groep moeilijk in een vakje stoppen.
Zoiets maakt ons alleen maar enthousiaster.
koala ,een groep die je zeker eens moet checken!(kc)
http://users.telenet.be/dave.wolles/Wiseguys/site/images/rifraf.jpg
Aight Magazine
Vanuit de anonimiteit inslaan als een gracieus gegooide molotov in slow motion; voila, de samenvatting van Gravity, debuutplaat van KOALA. Wij vroegen rapper Islasoul om toelichting bij deze intense vibed-out fusie van hiphop, triphop, jazz, rock & elektronica in de beste Massiv Attack-traditie. Een interview, 2 reviews en een exclusieve track.
check http://www.aight.be
check http://www.aight.be
Recensie live concert @walvisfestival (brugge)
Recensie walvisfestival KOALA
Hierbij zit de recensie van jullie optreden in Het Entrepot van zaterdag:
De tweede groep van de avond liet een verbluffende indruk op me na : Koala. Met een mix van triphop, wereldmuziek, downbeat en ook wat jazzy invloeden demonstreerde de band overtuigend hoezeer ze klaar zijn voor de héél grote podia. Dit was wereldklasse. Koala speelt met genres en dynamiek en doet dat ogenschijnlijk met zo'n gemak dat je je echt begint af te vragen hoe het komt dat deze band nog niet meer potten gebroken heeft. Onder het bonte gezelschap op het podium ook een Bruggeling: MC Islasoul. We herkenden hem meteen aan die 'oversizede bol kroeshaar', waarover we enkele maanden geleden nogal spotterig deden, in combinatie met zijn hiphopact op Tien Jaar Methafora welteverstaan. (zie hier)
Nadat we hem zaterdagavond bezig zagen aan de zijde van het kokette zangeresje Sarah, nemen we dat volledig terug. De Brugse rapper straalde zoveel charisma uit dat je geen moment twijfelde aan z'n act. Sarah had dan weer de looks, maar vooral een stem waarmee ze het ongetwijfeld nog héél ver zal schoppen. Hoge krachtige noten, maar ook Oosterse klaagzangen, sensueel gekreun, zwoel geneurie en zelfs de pedante Monroe-stijl: ze goochelde het allemaal uit de stembanden. Het frontkoppel Sarah en Islasoul maakte af en toe plaats voor gasten en hoewel die evenzeer fantastisch waren, vrees ik dat die formule niet constructief is voor Koala. Sarah en Islasoul zijn frontpeople die hun publiek kunnen inpakken en dan zie je ze graag zo veel en zo lang mogelijk bezig, zonder onderbrekingen. Ze hadden mij alvast volledig, totaal, onvoorwaardelijk ingepakt.
Tot de volgende!
Karel -Zorkel
uit:
http://www.moonartgallery.be/news.php?readmore=2891
Hierbij zit de recensie van jullie optreden in Het Entrepot van zaterdag:
De tweede groep van de avond liet een verbluffende indruk op me na : Koala. Met een mix van triphop, wereldmuziek, downbeat en ook wat jazzy invloeden demonstreerde de band overtuigend hoezeer ze klaar zijn voor de héél grote podia. Dit was wereldklasse. Koala speelt met genres en dynamiek en doet dat ogenschijnlijk met zo'n gemak dat je je echt begint af te vragen hoe het komt dat deze band nog niet meer potten gebroken heeft. Onder het bonte gezelschap op het podium ook een Bruggeling: MC Islasoul. We herkenden hem meteen aan die 'oversizede bol kroeshaar', waarover we enkele maanden geleden nogal spotterig deden, in combinatie met zijn hiphopact op Tien Jaar Methafora welteverstaan. (zie hier)
Nadat we hem zaterdagavond bezig zagen aan de zijde van het kokette zangeresje Sarah, nemen we dat volledig terug. De Brugse rapper straalde zoveel charisma uit dat je geen moment twijfelde aan z'n act. Sarah had dan weer de looks, maar vooral een stem waarmee ze het ongetwijfeld nog héél ver zal schoppen. Hoge krachtige noten, maar ook Oosterse klaagzangen, sensueel gekreun, zwoel geneurie en zelfs de pedante Monroe-stijl: ze goochelde het allemaal uit de stembanden. Het frontkoppel Sarah en Islasoul maakte af en toe plaats voor gasten en hoewel die evenzeer fantastisch waren, vrees ik dat die formule niet constructief is voor Koala. Sarah en Islasoul zijn frontpeople die hun publiek kunnen inpakken en dan zie je ze graag zo veel en zo lang mogelijk bezig, zonder onderbrekingen. Ze hadden mij alvast volledig, totaal, onvoorwaardelijk ingepakt.
Tot de volgende!
Karel -Zorkel
uit:
http://www.moonartgallery.be/news.php?readmore=2891
Digg
Koala
2002 zag de geboorte van Koala, het triphop-project rond gitarist/componist Carlos Dykmans, Mark Denollet en MC Islasoul, aangevuld met een gezellig allegaartje van muzikanten en gastvocalisten. Maar het waren twee andere jaartallen die de groep voor het grotere publiek echt op de kaart zetten. In 2006 won de band Studio Brussels demopoll met het nummer ‘Overloaded’ en dat leidde in 2007 tot de plaat ‘Gravity’, uitgebracht onder eigen beheer. Maar dit schijfje vol jazz, soul, hiphop, dub,… uit het schuifje gelabeld ‘Influenced by Massive Attack / Portishead’ is knap geproduced en een plezier voor het oor.
Gastzangeres Joy Adegoke zet met ‘Antownbar’ de plaat ontspannen in. Ze is ook te horen op het eerder genoemde en lichtelijk fantastische ‘Overloaded’.
Maar Koala weet ook zonder haar stem (of die van de andere voortreffelijke vrouwenstemmen op ‘Gravity’) hoge toppen te scheren, want ook de mannen weten hun streng goed te trekken. Daar hoort een extra pluim bij voor MC Islasoul, toch nog altijd maar 22 lentes oud. Zijn stem doet me een beetje denken aan de rapper die op de cd ‘Glee’ van Bran Van 3000 te horen is.
Vooral het nummer ‘Dubbeltimer’ verdient een speciale vermelding, net als afsluiter ‘Trop Hip’. Dit instrumentaal nummer moet absoluut verboden worden voor mp3-spelers. Die zalig wiegende deunen met gepaste percussie zouden je met je ogen dicht een straat doen overlopen.
Toch is het niet allemaal peis en vree. Zo komen de eerste vier minuten van ‘Dead End’ in aanmerking voor een doorspoelbehandeling, maar daarna bloeit het nummer nog een goede vier minuten mooi open.
Ook het etherische gezoem en de new wave-tunes in sommige nummers zijn er wat te veel aan. Als je Islasoul van ‘Grim City’ haalt, hou je een tune over die vaak wat klinkt als de intro van een foute stoere jaren ’80 politieserie.
Niettemin is ‘Gravity’ een aanrader, en zeker niet alleen voor liefhebbers van het genre.
Daan Ballegeer
2002 zag de geboorte van Koala, het triphop-project rond gitarist/componist Carlos Dykmans, Mark Denollet en MC Islasoul, aangevuld met een gezellig allegaartje van muzikanten en gastvocalisten. Maar het waren twee andere jaartallen die de groep voor het grotere publiek echt op de kaart zetten. In 2006 won de band Studio Brussels demopoll met het nummer ‘Overloaded’ en dat leidde in 2007 tot de plaat ‘Gravity’, uitgebracht onder eigen beheer. Maar dit schijfje vol jazz, soul, hiphop, dub,… uit het schuifje gelabeld ‘Influenced by Massive Attack / Portishead’ is knap geproduced en een plezier voor het oor.
Gastzangeres Joy Adegoke zet met ‘Antownbar’ de plaat ontspannen in. Ze is ook te horen op het eerder genoemde en lichtelijk fantastische ‘Overloaded’.
Maar Koala weet ook zonder haar stem (of die van de andere voortreffelijke vrouwenstemmen op ‘Gravity’) hoge toppen te scheren, want ook de mannen weten hun streng goed te trekken. Daar hoort een extra pluim bij voor MC Islasoul, toch nog altijd maar 22 lentes oud. Zijn stem doet me een beetje denken aan de rapper die op de cd ‘Glee’ van Bran Van 3000 te horen is.
Vooral het nummer ‘Dubbeltimer’ verdient een speciale vermelding, net als afsluiter ‘Trop Hip’. Dit instrumentaal nummer moet absoluut verboden worden voor mp3-spelers. Die zalig wiegende deunen met gepaste percussie zouden je met je ogen dicht een straat doen overlopen.
Toch is het niet allemaal peis en vree. Zo komen de eerste vier minuten van ‘Dead End’ in aanmerking voor een doorspoelbehandeling, maar daarna bloeit het nummer nog een goede vier minuten mooi open.
Ook het etherische gezoem en de new wave-tunes in sommige nummers zijn er wat te veel aan. Als je Islasoul van ‘Grim City’ haalt, hou je een tune over die vaak wat klinkt als de intro van een foute stoere jaren ’80 politieserie.
Niettemin is ‘Gravity’ een aanrader, en zeker niet alleen voor liefhebbers van het genre.
Daan Ballegeer
Review I-tunes
Reacties koper I-tunes
KOALA gravity
From the UK i-tunes store(28 april 06)
Sublime(5 sterren)
An eclectic mix of exceptional music, this cyclic album opens with the delicate Antownbar and subtely steps up in tempo throughout,integrating the breakbeats/DnB ‘esque Dubbeltimer,
With hiphop ande soul, culminating full circle,with the grim soft triphop of trop hip.
Without wishing to compare an incomparable artist,koala strikes me as a hybrid of Air,Morcheeba,zero 7,RJD2,Squarepusher and Rea and Christian.
Stand out tracks are the beautiful frantic and overloaded,both exemplify this genre defying,refelctive and sublime piece of work
(by thoma)
KOALA gravity
From the UK i-tunes store(28 april 06)
Sublime(5 sterren)
An eclectic mix of exceptional music, this cyclic album opens with the delicate Antownbar and subtely steps up in tempo throughout,integrating the breakbeats/DnB ‘esque Dubbeltimer,
With hiphop ande soul, culminating full circle,with the grim soft triphop of trop hip.
Without wishing to compare an incomparable artist,koala strikes me as a hybrid of Air,Morcheeba,zero 7,RJD2,Squarepusher and Rea and Christian.
Stand out tracks are the beautiful frantic and overloaded,both exemplify this genre defying,refelctive and sublime piece of work
(by thoma)
Wasteland Magazine
Koala helpt u zweven!
Heb je al naar Koala geluisterd? Ik ook niet, te moeilijk. Ik heb het al gehoord, heb er al op gedagdroomd en heb telkens gevibed....Maar als criicus luisteren. dat werkt niet.
Ik heb gemerkt hoe mooi de verschillende instrumenten elkaar opvolgden, hoe guitaren ruig kunnen klinken zonder ruig te zijn. Hoe ze perfect achter violen passen.
Ik merkte zelfs dat groepen allerlei invloeden kunnen mengen en in heel die mengelmoes toch consistent een eigen sound kunnen behouden. Ik hoorde jazz, lounge, rap, rock- en soul-invloeden,..
De muziek klinkt alsof het gemaakt is door één artiest die zodanig in vrede is van zichzelf dat hij zelfs geen categorie nastreeft. De muziek klinkt als zichzelf, natuurlijk zonder complexen. Mooi in al zijn schijnbare eenvoud.
Koala brengt mijn gemoedstoestand in een vingerknip naar rustig. Maar luisteren kan ik niet, ik schakel automatisch over op absorberen. En dat is zalig.
Dit is geen hip hop, dit is muziek. Dit klinkt internationaal, maar het is Belgisch.
Alle trip-hop fans kunnen beter wat geld opzij houden. Dit is een verrassend goede ontdekking!
Review : Ikvin Nixgoe
Kindamuzik
De Belgische twintigers Mathieu Charles en Carlos Dyckmans vormen samen met verse veertiger Mark Denollet de formatie Koala. Dyckmans is de initiatiefnemer van het gezelschap en is naar eigen zeggen zwaar geïnspireerd door Massive Attack. De andere twee putten bezieling uit een mix van vele muziekstijlen. Denk aan XTC, Led Zeppelin, Nas en Miles Davis. Nogal divers, maar Gravity valt gewoon onder de noemer triphop te plaatsen.
Nou ja, 'gewoon'? Laten we het maar triphop-plus noemen, want bovenstaande invloeden resulteren in een prettige diversheid. Vervelen gaat de plaat daarom ook niet; de oplossing voor potentiële saaiheid wordt eenvoudig opgelost door het inzetten van gastvocalen. Want hoewel vaste leden Denollet en Charles talentvol genoeg zijn met hun zang en mc-werk zorgt dit nèt even voor de extra jus. Zo leveren ook de gastmuzikanten met tabla, vibrafoon en bas een prima extraatje.
De nummers wisselen elkaar goed af. Dead End doet denken aan Massive Attack en Tricky: slepende gitaren met een opbouw die leidt tot een heftig slot. AntownBar daarentegen is stukken ingetogener, gebaseerd op een warm, jazzy gitaargeluid van Dyckmans. Zangeres Joy gooit nog eens olie op het vuur met haar mooie stem. Verderop horen we hetzelfde effect terug in Overloaded en Frantic. Dubbeltimer is juist weer wat donkerder vanwege de zware drums.
Gravity is een album dat er op deze manier lekker insluipt, je aandacht vasthoudt en niet na één draaibeurt de kast in gaat. Heel knap voor een zelf geproduceerd debuut. Het enige dalletje is Street Flashes. Niet omdat het slecht is, maar omdat het rechtstreeks van Portisheads Dummy lijkt te komen. Ach, het kan ook een complimentje zijn. Maar toch zal Koala wat meer zijn eigen smoel moeten gaan tonen om het regelmatig terugkerende déjà-vu gevoel de kop in te drukken.
Nou ja, 'gewoon'? Laten we het maar triphop-plus noemen, want bovenstaande invloeden resulteren in een prettige diversheid. Vervelen gaat de plaat daarom ook niet; de oplossing voor potentiële saaiheid wordt eenvoudig opgelost door het inzetten van gastvocalen. Want hoewel vaste leden Denollet en Charles talentvol genoeg zijn met hun zang en mc-werk zorgt dit nèt even voor de extra jus. Zo leveren ook de gastmuzikanten met tabla, vibrafoon en bas een prima extraatje.
De nummers wisselen elkaar goed af. Dead End doet denken aan Massive Attack en Tricky: slepende gitaren met een opbouw die leidt tot een heftig slot. AntownBar daarentegen is stukken ingetogener, gebaseerd op een warm, jazzy gitaargeluid van Dyckmans. Zangeres Joy gooit nog eens olie op het vuur met haar mooie stem. Verderop horen we hetzelfde effect terug in Overloaded en Frantic. Dubbeltimer is juist weer wat donkerder vanwege de zware drums.
Gravity is een album dat er op deze manier lekker insluipt, je aandacht vasthoudt en niet na één draaibeurt de kast in gaat. Heel knap voor een zelf geproduceerd debuut. Het enige dalletje is Street Flashes. Niet omdat het slecht is, maar omdat het rechtstreeks van Portisheads Dummy lijkt te komen. Ach, het kan ook een complimentje zijn. Maar toch zal Koala wat meer zijn eigen smoel moeten gaan tonen om het regelmatig terugkerende déjà-vu gevoel de kop in te drukken.
Soundslike magazine
Nee, geen positieve discriminatie uit sympathie voor een Vlaamse act die in eigen beheer uitgeeft. Gewoon veel terechte lof voor een ambitieus, buitengewoon (en) hoogstaand debuut met allure dat met wat steun ook internationaal kan aanslaan.
En nee, ik ga hier geen zout op slakken leggen, al dient toegegeven dat het respect voor de grote roergangers Massive Attack, DJ Shadow en Portishead er vingerdik opligt. Dat je desalniettemin in staat bent een set authentieke prachtsongs persoonlijk in te kleuren, is een pluim op de hoed van Carlos Dyckmans, drijvende kracht achter Koala. Wie is dat gastje trouwens dat hij zo'n prachtstemmen kon verleiden om mee te werken? En hoe!
Dyckmans en co kleuren buiten vele lijntjes, met name die van triphop, hiphop, jazz(y lounge), (prog)rock, breakbeat, soul en dub. Maar ze kleuren bovenal met een prachtig en rijk palet. De adepten van het SL-procédé - zeg mij welke platen gij in uw kast (m.m. op uw iPod) hebt staan, en ik zeg u wie gij zijt - worden op hun website door Koala op hun wenken bediend. Sounds like naast alle genoemden ook nog Herbaliser, Angelo Badalamenti, Nusrat Fateh Ali Khan, Neneh Cherry, Outkast, Miles Davis, Jill Scott en John Lennon.
Voor wie nog altijd meende dat het resultaat van eigengereide muzikale bricoleurs minderwaardig zou zijn: u dwaalt. Koala is het bewijs.
En nee, ik ga hier geen zout op slakken leggen, al dient toegegeven dat het respect voor de grote roergangers Massive Attack, DJ Shadow en Portishead er vingerdik opligt. Dat je desalniettemin in staat bent een set authentieke prachtsongs persoonlijk in te kleuren, is een pluim op de hoed van Carlos Dyckmans, drijvende kracht achter Koala. Wie is dat gastje trouwens dat hij zo'n prachtstemmen kon verleiden om mee te werken? En hoe!
Dyckmans en co kleuren buiten vele lijntjes, met name die van triphop, hiphop, jazz(y lounge), (prog)rock, breakbeat, soul en dub. Maar ze kleuren bovenal met een prachtig en rijk palet. De adepten van het SL-procédé - zeg mij welke platen gij in uw kast (m.m. op uw iPod) hebt staan, en ik zeg u wie gij zijt - worden op hun website door Koala op hun wenken bediend. Sounds like naast alle genoemden ook nog Herbaliser, Angelo Badalamenti, Nusrat Fateh Ali Khan, Neneh Cherry, Outkast, Miles Davis, Jill Scott en John Lennon.
Voor wie nog altijd meende dat het resultaat van eigengereide muzikale bricoleurs minderwaardig zou zijn: u dwaalt. Koala is het bewijs.
Goddeau Magazine
CD:KOALA GRAVITY
Een Antwerps triphopcombo tekent zijn ’blauwe lijnen’ uit op een verouderd stratenplan van een metropool. De lijnen vertrekken vanuit verschillende ondergrondse stations met klinkende namen zoals Massive Attack, Nitin Sawhney, Tricky, Portishead, Neneh Cherry, en komen uiteindelijk bovengronds samen in een krachtpunt van waaruit de lijnen een nieuwe richting krijgen. Het resultaat is Gravity: een voortreffelijke ode en dus uitdagende en inspirerende terug- en vooruitblik op wat het triphopgenre te bieden heeft.
Koala is een hybride muziekproject dat draait rond twee spilfiguren: de talentvolle gitarist en componist-arrangeur Carlos Dyckmans en de piepjonge rapper Islasoul. Zoals het er ook in de ateliers van Massive Attack en Nitin Sawhney aan toe gaat, lopen gastmuzikanten in en uit en wordt er geduldig gesleuteld aan ideeën en schetsen die op basis van de kruisbestuivingen vaste vorm krijgen.
Koala laat zijn muzikant-parachutisten landen op het dak van een van de grotere gebouwen in het centrum van een wereldstad. Daar steken ze de instrumenten in superversterkers en vertalen ze de stedelijke onrust van de voorbijgangers in symbiotische arrangementen die, met uitzondering van het lelijke eendje "Nilsen", van begin tot eind een bijna feilloze dosering kennen. Met Gravity in de buurt spat het ijzer in het rond om zich uiteindelijk vast te klitten aan de pompende wanden van je geluidsboxen. Gravity bepaalt het gewicht dat je op het eind van de dag in de schaal zal leggen. Gravity is een aardklomp waarin je vrij met beide handen kan woelen, net zolang tot je gaat inzien dat intergalactische buitensporigheden niet opwegen tegen geestesverruimende interculturele uitstapjes.
De globale stad is een intercultureel knooppunt en daarom ook een broeinest van misverstanden waar valse, artificiële emoties om elke hoek loeren. Het is een uitzinnige plaats waar het verkeer van mensen, (licht)symbolen en geluiden vaak ballast is, maar noodzakelijke ballast, teneinde de zoektocht naar jezelf nooit te staken. Dag en nacht zijn er nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Tussen de huizenblokken, onder het gesternte van neonlichten, is er een opgejaagd roofdier dat tussen waak en slaap in een lichtbak (computer, vitrine, … ) staart en hoopt op die ene lichtflits, die ene ontmoeting, die ene onweerstaanbare kracht, die het leven in de onverbiddelijke jungle zin geeft ("Replacements", "Virus" en "Grim City").
De hunkering naar echte authentieke liefde en naar zingeving in het algemeen is zelden zo dwangmatig op muziek gezet als op Blue Lines , het baanbrekende album van Massive Attack. De combinatie van soul, jazz en reggae zorgde voor een wel heel eigenzinnige benadering van tristesse en somberheid. Zwaartekracht kan zwaar wegen. En als je geen geld spaart voor een maanlanding, dan kom je er nooit geheel van los. Het drukt op je leven. Een mens gaat vervolgens op zoek naar iets wat zijn eigen zwaartekracht lichter maakt. Iedereen heeft al eens een wilde bui en verandert dan in een Icarus die van de manie in de depressie valt en tot een rustig besef komt.
Zo ook vind je op Gravity enkele hoogvliegers die de eigen beperkingen willen trotseren. "Dubbeltimer", "Virus", "Nilsen" en "Grim City" zijn pure krachtmetingen: zo schatplichtig aan de reeds genoemde voorgangers tasten deze grimmige songs voortdurend in het duister over waar de eigen grenzen liggen, maar ze maken nergens aanstalten om kopje onder te gaan. Deze verkenning is aandoenlijk mooi en dwingt respect af. De afwisseling tussen de dreigende bombast ("Dubbeltimer" en "Virus") en de soulvolle, tintelende liedjes waarin de gitaar zich als een cobraslang rond de zangeres wentelt (de stem van Adegoke in "Antownbar" en "Frantic"), laat horen dat Koala zichzelf wel degelijk de baas blijft. Vooral opmerkelijk is dat dit debuut tot het eind onvoorspelbaar blijft. Het filmische en benauwende "Grim City" lost buiten alle verwachtingen geheel op in een soort Johnny Marr-achtig poppy gitaarspel. De zware nachtescapades lopen naadloos over in de ochtendnevel van ’uitzinnig’ ingetogen liedjes zoals "Frantic".
De kakofonie van Gravity doet de repeatknop spoorloos verdwijnen in de carrosserie van je stereo. Er was een vergrootglas nodig. Het mocht niet baten. Je stak je vinger tot diep in de holte. En een hele dag bleef je daar staan, gekluisterd aan je stereo, met die vinger, schroefvast, in wat ondertussen een open wond werd. Dat is wat Gravity met je doet: het slaat je polsen in de boeien en zet ondertussen dichtgeslibde aderen open. De knappe afsluiter en ogenschijnlijk ’onaffe symfonie’, "Trop Hip"(!), is een mogelijk bewijs van de ambitie om zelf ook de standaarden van het genre mee te bepalen. Al benieuwd naar het vervolg.
Een Antwerps triphopcombo tekent zijn ’blauwe lijnen’ uit op een verouderd stratenplan van een metropool. De lijnen vertrekken vanuit verschillende ondergrondse stations met klinkende namen zoals Massive Attack, Nitin Sawhney, Tricky, Portishead, Neneh Cherry, en komen uiteindelijk bovengronds samen in een krachtpunt van waaruit de lijnen een nieuwe richting krijgen. Het resultaat is Gravity: een voortreffelijke ode en dus uitdagende en inspirerende terug- en vooruitblik op wat het triphopgenre te bieden heeft.
Koala is een hybride muziekproject dat draait rond twee spilfiguren: de talentvolle gitarist en componist-arrangeur Carlos Dyckmans en de piepjonge rapper Islasoul. Zoals het er ook in de ateliers van Massive Attack en Nitin Sawhney aan toe gaat, lopen gastmuzikanten in en uit en wordt er geduldig gesleuteld aan ideeën en schetsen die op basis van de kruisbestuivingen vaste vorm krijgen.
Koala laat zijn muzikant-parachutisten landen op het dak van een van de grotere gebouwen in het centrum van een wereldstad. Daar steken ze de instrumenten in superversterkers en vertalen ze de stedelijke onrust van de voorbijgangers in symbiotische arrangementen die, met uitzondering van het lelijke eendje "Nilsen", van begin tot eind een bijna feilloze dosering kennen. Met Gravity in de buurt spat het ijzer in het rond om zich uiteindelijk vast te klitten aan de pompende wanden van je geluidsboxen. Gravity bepaalt het gewicht dat je op het eind van de dag in de schaal zal leggen. Gravity is een aardklomp waarin je vrij met beide handen kan woelen, net zolang tot je gaat inzien dat intergalactische buitensporigheden niet opwegen tegen geestesverruimende interculturele uitstapjes.
De globale stad is een intercultureel knooppunt en daarom ook een broeinest van misverstanden waar valse, artificiële emoties om elke hoek loeren. Het is een uitzinnige plaats waar het verkeer van mensen, (licht)symbolen en geluiden vaak ballast is, maar noodzakelijke ballast, teneinde de zoektocht naar jezelf nooit te staken. Dag en nacht zijn er nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Tussen de huizenblokken, onder het gesternte van neonlichten, is er een opgejaagd roofdier dat tussen waak en slaap in een lichtbak (computer, vitrine, … ) staart en hoopt op die ene lichtflits, die ene ontmoeting, die ene onweerstaanbare kracht, die het leven in de onverbiddelijke jungle zin geeft ("Replacements", "Virus" en "Grim City").
De hunkering naar echte authentieke liefde en naar zingeving in het algemeen is zelden zo dwangmatig op muziek gezet als op Blue Lines , het baanbrekende album van Massive Attack. De combinatie van soul, jazz en reggae zorgde voor een wel heel eigenzinnige benadering van tristesse en somberheid. Zwaartekracht kan zwaar wegen. En als je geen geld spaart voor een maanlanding, dan kom je er nooit geheel van los. Het drukt op je leven. Een mens gaat vervolgens op zoek naar iets wat zijn eigen zwaartekracht lichter maakt. Iedereen heeft al eens een wilde bui en verandert dan in een Icarus die van de manie in de depressie valt en tot een rustig besef komt.
Zo ook vind je op Gravity enkele hoogvliegers die de eigen beperkingen willen trotseren. "Dubbeltimer", "Virus", "Nilsen" en "Grim City" zijn pure krachtmetingen: zo schatplichtig aan de reeds genoemde voorgangers tasten deze grimmige songs voortdurend in het duister over waar de eigen grenzen liggen, maar ze maken nergens aanstalten om kopje onder te gaan. Deze verkenning is aandoenlijk mooi en dwingt respect af. De afwisseling tussen de dreigende bombast ("Dubbeltimer" en "Virus") en de soulvolle, tintelende liedjes waarin de gitaar zich als een cobraslang rond de zangeres wentelt (de stem van Adegoke in "Antownbar" en "Frantic"), laat horen dat Koala zichzelf wel degelijk de baas blijft. Vooral opmerkelijk is dat dit debuut tot het eind onvoorspelbaar blijft. Het filmische en benauwende "Grim City" lost buiten alle verwachtingen geheel op in een soort Johnny Marr-achtig poppy gitaarspel. De zware nachtescapades lopen naadloos over in de ochtendnevel van ’uitzinnig’ ingetogen liedjes zoals "Frantic".
De kakofonie van Gravity doet de repeatknop spoorloos verdwijnen in de carrosserie van je stereo. Er was een vergrootglas nodig. Het mocht niet baten. Je stak je vinger tot diep in de holte. En een hele dag bleef je daar staan, gekluisterd aan je stereo, met die vinger, schroefvast, in wat ondertussen een open wond werd. Dat is wat Gravity met je doet: het slaat je polsen in de boeien en zet ondertussen dichtgeslibde aderen open. De knappe afsluiter en ogenschijnlijk ’onaffe symfonie’, "Trop Hip"(!), is een mogelijk bewijs van de ambitie om zelf ook de standaarden van het genre mee te bepalen. Al benieuwd naar het vervolg.
Abonneren op:
Posts (Atom)
